اژه عيد در اصل از فعل عاد (عود) يعود اشتقاق يافته است. معاني مختلفي براي آن ذكر كرده‏اند، از جمله: «خوي گرفته‏»، «هر چه باز آيد از اندوه و بيماري و غم و انديشه و مانند آن‏»، «روز فراهم آمدن قوم‏»، «هر روز كه در آن، انجمن يا تذكار فضيلت مند يا حادثه بزرگي باشد»، گويند از آن رو به اين نام خوانده شده است كه هر سال شادي نويني باز آرد. (1)
ابن منظور در لسان العرب گفته است كه برخي بر آن هستند كه اصل واژه عيد از «عادة‏» است، زيرا آنان (قوم)، بر جمع آمدن در آن روز، عادت كرده‏اند. (2)
چنانكه گفته شده است: القلب يعتاده من حبها عيد.
و نيز يزيد بن حكم ثقفي در ستايش سليمان بن عبد الملك گفته است:
امسي باسماء هذا القلب معمودا اذا اقول صحا يعتاده عيدا (3)
به گفته ازهري: عيد در نزد عرب، زماني است كه در آن شادي‏ها و يا اندوه‏ها، باز مي‏گردد و تكرار مي‏شود. ابن اعرابي آن را منحصر به شادي‏ها دانسته است. (4)

واژه عيد در قرآن

واژه عيد تنها يك بار در قرآن به كار رفته است:
اللهم أنزل علينا مائدة من السماء تكنون لنا عيدا لأولنا و آخرنا و آية منك (سورة مائده / آيه 114) در تفسير نمونه ذيل اين آيه گفته شده است: «عيد در لغت از ماده عود به معني بازگشت است، و لذا به روزهايي كه مشكلات از قوم و جمعيتي بر طرف مي‏شود و بازگشت‏به پيروزيها و راحتي‏هاي نخستين مي‏كند عيد گفته مي‏شود، و در اعياد اسلامي به مناسب اينكه در پرتو اطاعت‏يك ماه مبارك رمضان و يا انجام فريضه بزرگ حج، صفا و پاكي فطري نخستين به روح و جان باز مي‏گردد، و آلودگي‏ها كه بر خلاف فطرت است، از ميان مي‏رود، عيد گفته شده است و از آنجا كه روز نزول مائده روز بازگشت‏به پيروزي و پاكي و ايمان به خدا بوده است‏حضرت مسيح (عليه السّلام) آن را عيد ناميده، و همانطور كه در روايات وارد شده نزول مائده در روز يكشنبه بود و شايد يكي از علل احترام روز يكشنبه در نظر مسيحيان نيز همين بوده است، و اگر در روايتي كه از علي(عليه السّلام) نقل شده مي‏خوانيم «و كل يوم لا يعصي الله فيه فهو يوم عيد» هر روز كه در آن معصيت‏خدا نشود روز عيد است‏» نيز اشاره به همين موضوع است، زيرا روز ترك گناه، روز پيروزي و پاكي و بازگشت‏به فطرت نخستين است.» (5)

واژه عيد در روايات معصومين

در روايات معصومين(عليهم السّلام) نيز بارها به اين موضوع اشاره شده است، همچنانكه گذشت امير المومنين علي(عليه السّلام) هر روزي كه در آن معصيت و گناه نشود، روز عيد خوانده است.
از سويد بن غفله نقل شده است كه گفت: در روز عيد بر امير المؤمنين علي(ع) وارد شدم و ديدم كه نزد او نان گندم و خطيفه (6) و ملبنة (7) است. پس به آن حضرت عرض كردم روز عيد و خطيفه؟!.
پس از آن حضرت فرمود: انما هذا عيد من غفرله، اين عيد كسي است كه آمرزيده شده است. (8)
و نيز در يكي از اعياد، آن حضرت فرمود: «انما هو عيد لمن قبل الله صيامه، و شكر قيامه، و كل يوم لا يعصي الله فيه فهو يوم عيد»، «امروز تنها عيد كسي است كه خداوند روزه‏اش را پذيرفته، عبادتش را سپاس گزارده است، هر روزي كه خداوند مورد نافرماني قرار نگيرد، عيد راستين است.»
در روايات اسلامي براي اعياد به ويژه اعياد مذهبي از جمله عيد فطر، آداب و رسوم خاصي توصيه شده در حديثي از معصوم(ع) آمده است.
«زينوا أعيادكم بالتكبير» عيدهاي خودتان را با تكبير زينت‏ بخشيد.
«زينوا العيدين بالتهليل و التكبير و التحميد و التقديس‏» عيد فطر و قربان را با گفتن ذكر لا اله الا الله، الله اكبر، الحمد لله و سبحان الله، زينت‏ بخشيد.

پي نوشت :

1- دهخدا، ذيل عيد، زبيدي، تاج العروس، 8/438-439
2- ابن منظور، لسان العرب، 3/319
3- ابن منظور، همانجا، زبيدي / تاج العروس، 8/438
4- ابن منظور، همانجا - زبيدي / 8/839
5- تفسير نمونه، 5/131
6- خوراكي از آرد و شير
7- غذا يا حلوايي كه با شير تهيه مي‏شود
8- مجلسي، بحار الانوار، ج 40/ص 73